|
|
December 24
|
|
 |
|
|
|
|
 < BODY>
……........(¯`v´¯)
…….......(¯`(♥)´¯)
…….........(_.^._)
……..............I/ ¸.ª
……...........“ªI ¸.ª“˜¨
……..............I/ ¸.ª¨...(¯`v´¯)
……...........“ªI ¸.ª“˜¨.(¯`(♥)´¯)
…….....¯¨˜“ª.I/´ª¸....../(_.^._)
……“ª¤....¤ ª“˜¨¸.¤ª“/˜¨¨¯
……¯¨˜“ª¤.¸°¸.¤ª“˜¨¨¸°¸.¤ª“˜¨¨¯
------..¤ª“˜¨¨¯¯¨¨˜“ª¤....¤ª“˜¨¨¯¯¨¨
![[Resim]](http://img91.imageshack.us/img91/2599/adrianabatch9xx23uy4rn1.jpg)  Çizebilseydim
Bahar olacaktı yüzün...
Yazabilsem,
En uzun şiirleri yazacaktım...
Olmadı, beceremedim...
Adını duvarlara yazacak çağım da
Çoktan geçti benim.
Yasak sevdamın
Gözaltı tarafı...
Çaresiz,
Seni yüreğimde erittim.
Ama yine de hoş geldin eskiyen yüzümün
yeni gülümseyişi
Hoş geldin!...
Ağır ağır çıkılan bir merdiven yok...
Eskittiğin yıllardan değil,
Sızlayınca yüreğin, anlıyorsun: yine gecikmişsin...
Sen, yeni yeni öğreniyorsun sevmeyi,
Bense çoktan düşürmüşüm aklıma ölümü...
Gönlün bedene baş kaldırdığı yerdeyim...
Ama yine de hoş geldin
eskiyen yüzümün yeni gülümseyişi, hoş geldin
Ben bir bu dağları eskitemedim,
Bir de sana düşmüş yüreğimi...
Gittiğim yolları hiç hesaba katma!
Düşünü görmediğim uykular zaten haram
Gökyüzünü boyayacak zaman da kalmadı...
Haydi sar kollarını...
Ayrılık diyeceğim,
Dilim varmıyor...
Daha yeni söylemiştim;
Hoş geldin eskiyen yüzümün yeni gülümseyişi,
hoş geldin.
Deniz tuzunu saklıyor
Çizdiğim beyazlarda
Karlar çürüdü
Suyumuz ekşi,
Gönlümüz kırık.
Sevip de kaçanların hiç biri, yüzyıllardır yakalanamadı.
Firarinin umudu tükenmiyor,
Yaşamadan bitmiyor kör olası...
Ama yine de hoş geldin eskimeyen yüzümün
yeni gülümseyişi
Hoş geldin!...
Bir tarafımızı Eylül de budamışlardı
Kalanı, sevdana kurban...
İçtiğim içkiye seni düşürdüm,
Bu akşam gözlerimi
Küllükte söndürdüm.
Hoş geldin eskiyen yüzümün yeni gülümseyişi,
hoş geldin!...
Korkunun bittiği yere yazdım adını,
Dağların en kuytu yerine...
Sonsuzluk değildi beklediğimiz,
Bir parça mutluluk diye diretmiştik.
Çok mu geldi bilmem ki
Tanrının gözüne
Ama yine de hoş geldin eskiyen yüzümün
yeni gülümseyişi!...
Eskidi saatler,
Zamanı geldi,
Yeniden düşmeliyim yollara...
Geceler sırtımda
Cebimde sevdalarım
Yardan öte söyleyecek sözüm vardı benim.
Düşlere saklamalı şimdi yari,
uyanmamacasına!
Yükselmeli ateşim
Kanamalı sıkmaktan avuç içlerim
Terleyip atmalıyım içimden seni
Kimseler bilmemişti, görmemişti gelişini,
Benden gidişindeki gibi...
Ama yine de hoş geldin.
Eskiyen yüzümün yeni gülümseyişi,
hoş geldin!...
**********KISKANÇLIK**************
Adam genç eşini çok seviyor,bir o kadarda kıskanıyordu öyleki iş yerinde yemek verildiği halde,her öğlen o uzun yola rağmen evine gidiyor,eşiyle birlikte yemek yiyordu.Kadın, eşinin sadece yemek yemek için geldiğini düşünüyordu.Bilmediği bir şey vardı eşi kendisini kontrol ediyordu.Bu bilinmeyenle uzun süre birlikte yediler yemeklerini taa ki adam gelipte eşini evde bulamayana kadar.
Kapıyı açıp seslendi eşine ses yok...Odaları gezdi bir bir...yok...yok...yok...Telefona sarıldı hemen.Kapalıydı kadının telefonu.İrkildi birden."korktuğum başıma geldi kesin aldatıyor beni" diye düşündü.........Tanıdığı herkesi aradı ailesi,arkadaşları,aile dostları,komşuları hiç kimse görmemişti kadını saatler geçiyor kadından ses çıkmıyordu.Akşam oldu adam evin içinde ümitsiz ve karışmış düşüncelerle dönüp duruyordu.Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte adam kararını vermişti boşanacaktı avukat arkadaşına giderek dava açtırdı.Kesin aldatmıştı kocasını ve dönmeye yüzü yoktu artık herşey bitmişti.
Eve dönünce eşine ait ne varsa attı resimleri yırttı,elbiselerini yaktı,takılarını karşılıksız verdi bir eskiciye geriye sadece bir sevgililer günü kartı kalmıştı." hep seninim...hep senin kalacağım..."yazıyordu üzerinde.adam nefretle bakarak duvara astı kartı uzun uzun baktı elinde tuttuğu içki kadehini sıktığının farkında bile değildi.Elleri kan içinde kalmıştı ama o görmüyordu bile.
Telefonun sesini duyduğunda ancak farketti elinin acıdığını ve kan içinde kaldığını açtı telefonu
ADAM __ buyrun dedi adam
TELEFONDAKİ __ iyi günler beyfendi ........ beylerin evimi?
ADAM __ buyrun benim
TELEFONDAKİ __ ben ........... hastanesinden arıyorum iki gün önce yaralı bir bayan getirdiler hastanemize henüz bugün kendine gelebildi sizin isminizi öğrenebildik hemen gelebilirmisiniz?
Adam yığıldı olduğu yere yanlış duymuş olabilirmiydi."kesin sevgilisi dövdü" dedi içinden gitmekle gitmemek arasında bocaladı birden sonra "gidip yüzüne tükürmeliyim"diye düşündü.Fırlayıp çıktı sokağa attığı adımların sesini duyuyordu sadece koştu,koştu...Hastaneye ulaştığında nefesi tıkanmıştı danışmadan eşinin kaldığı odanın numarasını öğrendi artık biliyorduki anlatılan doğruydu eşi yaralıydı ama neden?merdivenleri nasıl çıktığını hatırlamıyordu.Kapıya geldiğinde doktorları gördü.Kendisini tanıttı ve eşini görmek istediğini söyledi.Doktorlardan birisi başını öne eğdi "başınız sağolsun eşinizi kurtaramadık dedi adam aldatılmışlığın acısıylamı yoksa sevdiği içinmi bilinmez, bakamadı eşinin yüzüne son kez cenaze işlemlerini bile eşinin ailesine bıraktı.
Aradan 10 gün geçmişti adam iyiden iyiye yıpranmış,çökmüş,sanki hayattan elini eteğini çekmişti devamlı duvarda asılı duran karta bakıyordu o arada kapı çaldı.Genç bir kurye,büyük bir paket bıraktı kapının önüne.Gülümseyerek "doğum gününüz kutlu olsun efendim eşiniz 10 gün önce ayırdı hediyenizi ve bugün için size teslim etmemizi tembihledi.Çok şanslısınız beyfendi dedi ve çıkıp gitti ne yapmalıydı bilmiyordu adam.Açtı kutuyu elleri titreyerek bir kazak vardı en üstte "çok beğenmiştin bu tazağı ama bana elbise alabilmek için vazgeçmiştin bundan güle güle kullan aşkım" yazılı bir kağıt iliştirilmişti bir paket daha vardı kutuda açtı...saatti bu.Yine bir yazı. "eve geleceğin zamanlar,geç kaldığın her dakika ölüm gibiydi.Umarım artık geç kalmazsın" en alttada bir kart vardı.Sanki sonunu biliyormuş gibiydi yazdıkları "son olacak belki belkide hep yanında,hep birlikte kutlayacağız.Bizli nice yıllara aşkım"
Genç kadın,eşi için seçtiği hediyeleri,doğum gününde teslim edilmek üzere bırakmıştı mağazaya dönüşte şarjı bittiği için telefonu kapanmıştı.Yolun karşısındaki kulübeden eşini aramak istemişti merak etmesin diye ama hızla gelen arabayı farkedememişti...
**********TEK AŞKIMA ***********
Sana baktığım zaman gözlerim kamaşıyor. İnce bir rüzgar esiyor saçlarının arasından, bütün denizler deviniyor .. binlerce güneş parlıyor gözbebeklerinde.. senin ışığın öyle parlak ki gökyüzündeki utancından eriyor
Sana dokunduğum zaman sudan geçer gibi ellerim, senin beyazlığınla arınıyor. Yüreğimin içinden ırmaklar akıyor. Sana dokunduğum zaman nefes alamıyorum, soluğum kesiliyor.Sana dokunduğum zaman boyut değiştiriyorum.. bütün renkler yenileniyor.
Bir masanın başında oturuyorsun, elinde çay bardağı… Diyelim ki çay içiyorsun. Senin oturduğun masa birden anlam kazanıyor. Çay daha lezzetli, masa daha sevimli, bulunduğun oda huzur veriyor.
Sen yürüdüğün zaman bastığın kuru toprakta çimen bitiyor, çevrende güller açıyor. Kuşlar havalanıyor sevinçle mavi gökyüzüne. Senin el sürdüğün yerden bereket fışkırıyor.
Ah sevgilim.. yüreğimin ateşi, başımın dumanlı yüce dağı, dinim kadar imanım kadar güvendiğim ey güzel insan.. seni kimse benim gözlerimle görmüyor. Sana sıradan biriymişsin gibi, yüzüne bile bakmadan bir söz söylüyor, cevabındaki gizemi fark etmiyor. Seninle kurulan cennet umurlarında değil.. Ama senin yüzüne bakıyorlar, onlara gülümsüyorsun, sana uzanıyorlar ses etmiyorsun. Verdiğin nimetin farkında değiller. Ben sana niçin onlarla berabersin diye hesap sormuyorum. Ama onlar senin değerini bilmiyorlar.
Bunun adı kıskançlıksa evet.. Seni kıskanıyorum.. Ama bu, sana layık olmayanların vurdumduymazlığından kaynaklanıyor. Kimse seni bulunduğun yerden bir santim aşağıda göremez, görmemeli.. İşte o zaman çıldırıyorum. Sana uzanan elleri kırmak, sana bakan gözlere mil çekmek istiyorum.
Sen burada, benim dünyamda, teksin, ulaşılmazsın. Sana ulaştığını sanan herkese lanet ediyorum. Çünkü onlar seni benim gözümle seni görmüyorlar | | December 02
|
Sabahın Ta beşi olmuş gözümde uyku yok.
Dert tasa keder vurmuş kendimden geçmişim..
Gün ağırmayı bekler bekleyenim yok
İçimde kin kalbimde nefret yanlızlık acı
Yaşandı hataydı geriye ne kaldı
Mutluluk benim için mazide kaldı
Dert..Senden sonra bana kalan..
En büyük mirasın yalan..
Tövbemi geri almaya bir daha aşık olmaya yemin ediyorum..
_______Beni bilen böyle bilsin
___________Ben dostluğun delisiyim
_________________Akıl irfan sizde kalsın
______________________Ben bu köyün delisiyim
Bu acılar bitene dek
Ağlayanlar gülene dek
Bu can bende ölene dek
Ben bu köyün delisiyim
Sesi çıkmaz kırık sazın__________
Tadı olmaz susuz yazın______________
Mezarıma öyle yazın____________________
Ben bu köyün delisiyim________________________
Ne köleyim ne de bir kul
Vicdan bir borç hayat okul
Alın sizin olsun akıl
Ben bu köyün delisiyim
_________Benim yolum aşkın yolu
_____________Benim yolum hakkın yolu
__________________Bir tek derdim Anadolu
________________________Ben bu köyün delisiyim
Sizde para sizde banka
Sizde silah sizde bomba
Bende dostluk bende sevda
Ben bu köyün delisiyim
Haydi koşun savaşmaya__________
Bu dünyayı paylaşmaya_______________
Ben bakarım çocuklara_____________________
Ben bu köyün delisiyin__________________________
Aşk okurum aşk yazarım
Aşktır benim tek pınarım
Size değmesin nazarım
Ben bu köyün delisiyim
_________Yaşayın siz aklı selim
_____________Boşverin siz benim halim
___________________Siz bir dahi siz bir alim
_________________________Ben bu köyün delisiyim
Benim yolum gönül yolu
Benim yolum sevda yolu
Bir tek derdim Anadolu
Ben bu köyün delisiyim
Ben bu yurdun delisiyim...
Bazı duygular vardır anlatılamaz, anlaşılır sadece.
Sevenin sevdiğini bilmesi kadar, sevilen de anlar sevildiğini.
Sevgi her zaman belirli kelimelerle söylenmez.
Çoğu defa bir bakış yeter de artar bile...
Yeryüzünde hiçbir kuvvet insanoğlunu
sevme hakkından alıkoyamaz.
Sevmek çoğu zaman var olmaktır.
Sonunda bizi yok olmaya götürse bile.
Ben şimdi varım ve seni sevmek hakkımı kullanıyorum.
Sen bile buna karşı koyamazsın.
Sana gelinceye kadar sonu gelmez bir arayıştı sevgilerim.
Bir zaman başkalarında aradım seni,
başka yüzlerde, başka ellerde aradım.
Aldandım, fakat birgün seni bulmak ümidini kaybetmedim.
Nasıl olsa gelecektin birgün.
Ve işte geldin de!
Bana tatmadığım hüzünleri tattırmaya,
bilmediğim kederleri öğretmeye geldin.
Acıdan yana ne kalmışsa yaşamadığım
hepsini bir bir sen yaşatacaksın bana.
Birgün yaşamanın gereksizliğini de senden öğreneceğim.
Bu selin akışını hiçbirşey duduramaz artık.
Ummadığım ve ummadığın bir anda çıktın karşıma.
Coşkun ırmaklar gibi, amansız seller gibi geldin,
mutlaka yıkarak ve benden birçok şeyleri
beraberinde sürükleyerek gideceksin.
İşte o zaman yoklukların
en dayanılmazı ile karşı karşıya kalacağım.
Ergeç gideceksin; beni anlayamadan,
beni sevemeden gideceksin.
Yalnız bir iç kırıklığı kalacak senden,
tesellisiz bir hüzün kalacak.
Yıllardır aradığım sendin
ama sen gittikten sonra başkasını aramayacağım.
Gelmeyecek bile olsan, ömrümün sonuna kadar arardım seni
Ama geldin bir kere; ister bilerek gelmiş ol, ister bilmeden...
Geldin ya!
Şimdi herşey güzel seninle.
Yürümenin, konuşmanın,
nefes almanın bir başka anlamı var artık.
Sen varsın ya, herşey bambaşka gözlerimde...
 Bitermi Sandın..?
Damarlarımda dolaşan kanım gibisin
Seni unutur muyum sandın
Bedenime can veren ruhum gibisin
Bu aşk biter mi sandın?
Yıllar geçti yine unutamadım
Bu aşkı içimden söküp atamadım
Seni düşünmeden hiç bir zaman
Hiç bir aksam, Hiç bir gece yatamadım
Benim sana olan bu aşkım biter mi sandın?
Dağlar arkasına koysalar yine gelirim
Bu uğurda canımı seve seve veririm
Yedi yıl değil yedi asır beklerim
Yıllar aşkımı siler mi sandın?
Beni ayırmak için zindana koysalar
İsa gibi çarmığa gerseler
Cellâtlar başımda nöbet tutsalar
Bu kalp senden vaz geçer mi sandın?
Kollarım zincire vurulsa
İdam kararı verilse
Son sözün nedir dense
İsmin dilimden düşer mi sandın?
İdam sehbasında bile azımdan şu iki kelime söz dökülecek..;
''SEV AMA MEVSİMLİK OLMASIN YAZIN AÇIP KIŞIN SOLMASIN'' 
|
|
Ah, kalbimiz...
Ne kadar ortada, ne kadar savunmasız, ne kadar çıplak.
Ve ne kadar açık.
Kelimeler giydiremiyor onu...
Sahici olanlar müstesna.
Dudakların giydiremediği bir endam kalp.
Terzisinin işi ne de zor, modaya göre dikse kıyafetini, yakışmıyor kalbe...
Çiğ düşüyor...
Dikkat etmese güne, çağa, o başka dert...
Tazeliğini kaybedince her şeyini kaybediyor kalp...
Birden iç karartıcı duygular görünüyor her eyleminde, hareketinde... Renkler önemli kalbi kuşandırırken... Sesler... Kumaşın kalitesi, dokuması, parlaklığı...
Zor iş kalbe giysi dikmek...
Kalbi en güzel aşk giydirip kuşatıyor. Hani şu bulunmaz Hint kumaşıyla...
Evleri dayayıp döşemek kolay... Koltukları, duvarları, pencereleri kaplamak... Bedenleri örtmek, bedenlere kıyafet bulmak kolay... Konfeksiyon giyinmeyi sevmiyor kalp. Kalbi giyindirmek zor.
Ah, kalbimiz...
Ne kadar ortada, ne kadar savunmasız, ne kadar çıplak.
Ve ne kadar açık.
Kumaşlar önemli. Kalın, kaba kumaşlardan inciniyor kalbimiz. Hiç giyinmek istemiyor onları, ilk fırsatta çıkarıp atıyor üstünden. Özensiz, sert kılıklar dar geliyor ona.
Tazeliğini kaybedince her şeyini kaybediyor kalp... Yaşamak değilse tazelik, tomurcuk ne? Neden ölürken bile yaşlanmıyor, kırışmıyor kalp? İtirafı zor ama, ölürken bile sanki hiç giyilmemiş bir elbise kadar temiz ve ütülü değil mi aslında? Hiç giyilmemiş gibi. Hiç çıkarılıp bir iskemlenin üzerine atılmamış, hiç soyunulmamış, hiç naftalin kokan bir dolapta yıllar yılı unutulmamış gibi, hiç lekelenmemiş gibi, düğmesi kopmamış, telası astarından ayrılmamış gibi... Nasıl da nefes nefese... Aşık gibi... Nefes almayı bile unutan bir aşık gibi... Oysa yaşamıştı hepsini. Ah kalbimiz, ne kadar ortada, ne kadar savunmasız, ne kadar çıplak. Ve ne kadar açık.
Her şeyin sesi duyulur, yalnız kalbin sesi duyulmaz...
Hayır... Duyduğunuz o değil, o yüreğinizin sesi değil, o kalbinizin ayak sesi!
Kalbi en güzel aşk giydirip kuşatıyor.
Sonra uzaktaki sevgili. Sonra, göz yaşı. Sonra, kadınlar ve çocuklar. Sonra kitaplar. Sonra yoksullar. Sonra eski arkadaşlar. Sonra şarkılar. Sonra babanın emekliliği. Sonra... Sonra annen. Bir de uzakta bir köy mezarlığı. Durmadan yaklaşan, üstüne üstüne gelen.
Kelimeler giydiremiyor onu. Hele kelimeler. Akıldan çok kalbin işi kelimelerle... Akıl kırılmaz çünkü, incinmez... Söz, dille yani dilin diğer anlamı gönülle bağlı kalbe, sözün asıl muhatabı kalp... Kıyamıyor kelimelere kalp, giyinilecek bunca şey varken! Çünkü, üstünde taşımıyor kalp kelimeleri, damarlarında taşıyor! Ah kalbimiz, ne kadar ortada, ne kadar savunmasız, ne kadar çıplak. Ve ne kadar affedici. Çünkü yere göğe sığamayan, gelip gönle yerleşiyor...
Affetmek, kalbimizin kanında var!
|
|
Akrep ve Ahtapotun Dillere Destan Aşkı Hikayesi
Çok uzak bir adada yaşayan güzeller güzeli Ahtapotve çok yakışıklı bir akrep birbirlerine aşık olmuşlar. Fakat ikisi de birbirinden korkuyormuş. Ahtapot akrepden onu zehirli iğnesiyle sokar diye , akrep ise Ahtapotun uzun kolları onu boğar diye…Fakat daha fazla dayanamayarak ikiside birbirlerine kollarını uzatmışlar. Ahtapot “en kötü ihtimalle bir kolumu veririm, nasıl olsa yerine yenisi gelir” diye düşünmüş. Akrep ise “Onun için kendimi feda edebilirim” demiş. Birbirlerini çok seviyorlarmış. O kadar mutlularmış ki bütün hayvanlar çok kıskanıyormuş onları...
Zamanla akrepden sıkılmaya başlamış Ahtapot, aklında açık denizler varmış hep. Oralara gidip başka hayvanlarla tanışmanın hayalini kuruyormuş. Güzelliğini bu şekilde geçirmemek için Okyanuslara doğru yüzmeye başlamış. Terk edilen akrep günlerce sahilde onun dönmesini beklemiş. Ardından çok ağlamış fakat göz pınarları olmadığı için, hep içine akmış göz yaşları. Okyanusların en güzel sularında süzülen ahtapot yeni yerler gördükçe işte gerçek mutluluk diye düşünüyormuş içinden. Akrebi çoktan unutmuş. Derken birden bir balıkçı ağına dolanmış olarak bulmuş kendisini. Kurtulmaya çalıştıkca daha çok dolanıyormuş. Onu gemiye çekmişler. Balıkçılar ahtapotun kollarını kesip geri denize atmışlar. Kesilen kollarıysa içki masalarında meze olarak kullanılmak üzere bir restorana satılacakmış. Canı çok yanan ve ne yapacağını bilemeyen ahtapot eski aşkı akrebe dönmeye karar vermiş fakat kolları olmadığı için yüzemiyormuş artık. Terk edilen akrepse onsuz olmaktansa ölmeyi tercih etmiş ve zehirli iğnesiyle kendisini sokmuş. Diğer hayvanlardan yardım isteyen ahtapot akrebe ulaşmak üzereymiş. Akrebin yanına vardığında ise akrebi ölmek üzereyken yakalamış. Akrep son nefesini verirken “evet işte ben bu güzellik için kendimi feda ettim” demiş içinden. Gerçek aşkının akrep olduğu anlamış ahtapot. Ama artık ne ahtapotun onu saracak kolları kalmış , ne de akrebin onu tekrar sevebilecek kalbi...
Herşey zamanında yaşandığında güzeldir...
|
|
Sen benim “İmkansızımsın” demeseydin de,
“Seninle her imkansıza göğüs gererim” deseydin…
Belki tüm imkansızlıkları yok ederdim seninle…
Söylemedin ki…
Sen benimsin” demeseydin de “Ben sana aidim” deseydin…
Başka yüreklerde olsan da varlığını hissedebilirdim, bana ait olan hep bende kalır diye…
Söylemedin ki…
“Senin için her zorlukla savaşırım” değil de;
“Senden gelen hiçbir şey zorluk değil” deseydin;
İnanırdım yüreğinin sadece benim için çarptığına, cesaretine…
Söylemedin ki…
“Sen olmadan yaşayamam” değil de,
“Sensizlik diye bir şey yok; sen var olmasan da benimlesin” deseydin…
İnanırdım sevginin sonsuzluğuna, aşkın sıcaklığına…
Söylemedin ki…
“Sen benim rüyamsın” değil de
“Gerçekleşen rüyamsın” deseydin;
Uzağında da olsam yaşatırdım bu gerçeği sende, rüya olmaktan çıkarırdım bizi…
Söylemedin ki…
“Sen benim eş ruhumsun” değil de,
“Sen aslında Bensin” deseydin…
Yokluğunda bile devam ettirirdim sen olmayı, kendimi unutmak olsa da sonu…
Söylemedin ki…
“Seni Seviyorum” değil de,
“Seni hep seveceğim” deseydin,
Yalan da olsa sevgin, hiç dönmeyecek olsan da inanırdım bana bir gün döneceğine…
Beklerdim ömrümün sonuna kadar gelmeyişlerini…
Söylemedin ki…
“Seni çok özlüyorum” değil de “Seni özlemek bile güzel” deseydin;
Ayrı da olsak inanırdım beni her dem yüreğinde yaşattığına, ne kadar uzak olsak da hep yüreğinde yaşayacağıma…
Söylemedin ki…
“Sen benim için çok özelsin” demeseydin de;
“Özel olan her şey sende saklı” deseydin;
Kendimi şimdi böyle basit hissetmezdim, söylediğin hakaretlerin altında bu denli ezilmezdim…
Söylemedin ki…
“Bir gün bitecek” demeseydin de
“Aslında seni hiç sevmemişim.” deseydin ;
En azından delikanlı biri yaşatırdım yüreğimde…
Seni bana kendini tanıttığın gibi değil de, benim tanımak istediğim,
O cesur, o gerçekçi, o mücadeleci, o sıcak, o delim kalsaydın benliğimde…
yüreginden öperdim be yüregindennnnnnnnnnnnn
Ama yapamadın ki…
Yapmadın ki…
|
|
|
|
| |
|
| | |
|
| |
|
|
|
| |
|
|
|
| November 20
SEVMEK NEYMİŞ BİRGÜN ANLARSIN
|
Hüzünlü Aşk
 Bu şehirde aşkı, sevdayı tattım
Artık gidiyorum, seni bıraktım
Dön de geriye bak, gözlerin yaşlı
Seninle yaşadık, hüzünlü aşkı.
Yemyeşil gözlerin, mazim yaşasın
Yüreğimi yakan, bakışın kalsın
Özlemlerle her gün, beni ararsın
Bil ki o an bende, özledim seni.
Yine bahar geldi, uf’ka dalmışsın
Aşkın yıldönümü, yalnız kalmışsın
Gelen mektupları, benden sanmışsın
Kapında bir anda, buluver beni.
Kalbimde kor alev, oldun yıllarca
Zannetme bıraktım, dilimden seni
Her an gözümde yaş, çağlarcasına
Aşkına muhtacım, bulasın beni.
Yıllar sonra senin, saçın ağarmış
Bende aşkımızın, izleri kalmış
Acılarla hasret, özlem yaşanmış
Beni bekliyorken, bulayım seni.
  
|
|
|
Her aşk bulunduğu kalbin şeklini alır.' Ve her kalp yaşadığı aşk kadar şekillenir. İnsanları ikiye ayırmak adettendir. Çünkü anlamanın yolu ayırmaktan geçer. Bütün eşya birlikten yana koyarsa hükmünü kimin kim olduğu muamma olur diye; çeşitten yanadır dünyanın günü. Bunca çeşit arasında ayırmalıdır o vakit birbirine uyanlar ile uymayanları. Akıllılar ve aklı kıt olanlara diye önce. Güzeller ve çirkinler diye sonra. Padişahlar ve cariyeler diye. Daire tamamlanır gibi olduğunda her işin hem başı hem sonu olarak; aşka gücü yetenler ve aşka gücü yetmeyenler diye latif bir çizgi çizilmelidir kul ile kul arasına ve dahi kul ile eşya arasına.
Söz işte burada çatallanır. Kainatın dili aşktan yana söyleyip durduysa ve alemlerin Rabbi bunca güzelliği sadece Muhammed'in aşkına "ol" kıldıysa her kul bilemese de gönlünün çapını kendini aşka gücü yetenlerden sayar. Herkesin aşkı kendinedir taşıyabildiği kadar. Kolayından taşınabilseydi her aşk her sevda sözün hükmü uçurur muydu gücünü yedi iklimden öte.
Her aşk önce gözde başlasa da bilinçtir aşkı güzelleştirip değiştiren. Evet sahibinde saklı her aşk değiştirir her şeyi. Önce sahibini değiştirir. Sonra sahibinin gözünden bütün dünyayı. Kim ki aşık bir yüze düşürür kendini kendinden önce keşfeder kendini. Çünkü aşığın aynası billurdandır. Hataların günahların yok olduğu bilurdan. Güzelliğin katmerleşip merhametin engin deniz hükmünde dalgalandığı.
Her aşk önce gözde başlasa da bilinçtir aşkı güzelleştirip değiştiren. Evet sahibinde saklı her aşk değiştirir her şeyi. Önce bir güzelin resmi düşer bilincin sudan berrak yüzüne. O resim değiştirir idrakin her türlü kıvrımını. O resimden önce ve o resimden sonra diye ikiye ayrılır hayat hiç birleşmemecesine.
Ben bilinç dedikçe siz yaban düşürseniz söze. Olsun. Bu hikayenin güftesi bilince düşmüş olsun yürekten evvel. Hapseden ve dahi hıfz eden bilinçtir. Onun içindir ki aşkın tamama ermesi bilincin yitmesiyledir.
Öylesine yaşanmış aşklar vardır ki yakıp yıktığı gönüllerin harabesinden her çağda yeni çıralar tutuşturur. Hayatın bir geleneği vardır. Bunca değişmedeyse de her şey biz biz olduğumuzu nereden anlayacağız diye telaşa düşmüşken duyguların hiç değişmeyen yüzü geçip çağdan çağa bulur bizi. Duygularda devam eder hayatın geleneği.
Yaşayan insan kadar yaşanılmış aşk yoksa da; aşka düşen her sevdalı kendi yangının ilk bilir. Yaşarken yaşayanlar ilk bilir de onca aşkın satır aralarından tanığı olan okuyucu onca aşkı nasıl yerleştirir hafıza bohçasına? Şurada ben aşıkken okuduklarım. İçindeyim her satırın. Ve kahramanıyım her duygunun. Yaşanılanların aktarıcısı değil harfler. Benden bana giden yol. Ben olmasam o satırlardaki aşk ta yok. Leyla ile Mecnun yok. Arzu ile Kamber yok. Kerem ile Aslı yok. Hüsrev ile Şirin hiç yok. Hiç yok diye bunca keskin ise vurgu hiçlikten varlık bulacak yüzlerce yıl öncesinin aşkı. Sen varsın ve ey okuyucu oradasın. Öyleyse yeniden şekillenir bütün geçmiş zaman aşkları.
|
|
|
Martıların gözlerinden dinledim
İstanbul'un boğazı yanmış dün gece
Yıldızlar şahitlik etmiş, güya suçlu benmişim
Oysa can, yemin olsun yanağımdan süzülen denize
Ben bu şehre yüreğimi içirmedim
Göklerden hicran yağdı, İstanbul'lu bir geceydi
Yere düşen her damlanın yüreğinde sen vardın
İsmin dudaklarımda idamlık bilmeceydi
Yalansa kahrolayım, sen İstanbul kokardın
Sevda dediğin gülüm bir busedir dudağımda
Bıçak gibi, yasak gibi, kan gibi...
Utanır, intihar ederdi ölüm,
Hayata rest çekip ağladığımda,
Korkak gibi, tutsak gibi, yaşanmamış an gibi...
Ben lal olmuş bülbülüm, sen deli gülsün bağımda
Toprak gibi, yaprak gibi, candan özge can gibi
Kuş uçmaz kervan geçmez dağımda,
Kah aşkı yağan kar tanesi
Kah Leyla tüten rüzgardın
Zambak gibi leylak gibi,
Sigaramda duman gibi
Sevdiceğim, sen İstanbul kokardın
Dayadım ondörtlüyü İstanbul'un şakağına
İstediğim gül içmekti gözlerinden bir yudum
Seni sordum gündüzlerce bu şehrin her sokağına
Söylemedi, inat ettim gece seni uyudum
Ben bir sana, bir bu şehre gül dedim
Ayla toprak şahittir, şahittir denizle gece
Sensizken, İstanbul'da bir kez olsun gülmedim
Yıllar kapımı çaldı, ellerinde vur emri
Yokluğun var sen yoktun, ölüm geldi ölmedim
Ağladım yüreğimde sen, sende divane İstanbul
Aşkından hatıra dedim göz yaşımı silmedim
Ben bir sana, bir bu şehre gül dedim
Belki de can ben bu şehri güller için çok sevdim
Gözlerimden dökülen yaş denizi ıslatıyor
Sevda kilim, hasret nakış, gönül derdi dokuyor
Çatlayası deli yürek 'sen sen' diye atıyor
Oy gece gözlüm oy, İstanbul seni kokuyor
|
. |
|
|
|
| BİR İNSANIN SEVGİYİ EN FAZLA BU KADAR ANLATIR | | November 19
 Haydi şimdi Bana sensiz ne yapacağım onu söyle!
Düşüncelerimi kime feda edeceğim.
Sensiz cümleleri bir kulağımdan alıp diğer kulağımdan nasıl göndereceğim?
İçinde sen olmayan cümleler mi kalacak beynimde.
Seni düşüneceğim yerleremi yerleştireceğim o cümleleri!
Ben sensiz kimi bekleyeceğim?
Kapılara arkamı mı döneceğim?
Telefonlara sensin diye zıplamıyacakmıyım ?
Aklımda sen varken kimsecikler anlamasın diye sustuğum ya da senli düşünceler varken aklımda sensiz konulardan bahsetme çabalarıma ne olacak?
Senin sesinin olmadığı bir dünyada ben sağır olmazmıyım!
Kimi dinleyeyim ve niye dinleyeyim?
Ben bu gözlerle kime bakabilirim ki,heryerde seni aramazmı gözlerim?
Kalbim sensiz kalamaz çünkü seni oraya ben hapsettim!
Ama sen dünyamı sensiz bırakırsan ben;gözlerimkör, kulaklarım sağır,dudaklarım kuru ama kalbim içime akıttığım gözyaşlarımla sırılsıklam nasıl yaşayacağım? Öylesine yaşamaktan başka ne gelirki elimden.
Ben seni kaybedemem,kaybedersem bulamam.
Kim tutar elimden,kim yol görterir bilemem ama ben sensiz kaybolurum...
Temeli sağlam ve kusursuz binalar bile bir depremle viraneye dönüyor.
Sen ki;bir afet,sen ki acımadan beni yakan,ve sen ki kuruduğu zaman lavların ardında bir virane bırakan.
Çok geç olmaz mı bizim için?
Biz diye bir ihtimal olacak mı o zaman?
Sen ki fırtınadan önceki sessizlik gibi üzerime çökmüş ama içimde kopardığın fırtınadan habersiz hala sessizce oradasın!
Gözlerime bak;bir virane yaratmak üzeresin.Beni sensiz bırakırsan arkana dönme sakın,dönersen beni sorma,sorarsan dinleme sakın.
Beni:"bir virane,bir divane bir de yaşıyor işte öylesine" olarak görme,duyma,bilme...istemem beni böyle görmeni...
Bana sensiz ne yapacağımı söyle!
Kime ne anlatabilirim,kimden ne dinleyebilirim.
Ben sensiz kalmışım ! sen gitmişssin geleceğin günü dualarla beklerken... Banane kimden,dediklerinden,diyeceklerinden.
Ben senden ayrı kalmışım..
Kim ne anlar ki halimden?
Ben seni özlerken hele hele bu kadar da uzakken kim bana ne yapabilir bir söyle...
Bana sensiz ne yapacağım söyle!
Anlat.
En azından sensizlik nasıl olur onu anlat.
Sensiz düşüncelerimi tekrar nasıl hatırlarım onu söyle.
Sensizken ne yapıyordum ben söyle bana.senden öncede varmıydım ben?
Sensiz cümleler kurmadan da konuşabiliyormuydum?
Bana yol göstermeden gitme.kaybolmama izin verme.
Ben tek bildiğim yoldayım,sana giden yoldayım.
Kim yıldırabilirdi ki beni;keskin virajlarmı,dik yokuşlarmı.ne önemi vardı ki bunların,sonunda sevdiğim vardı.
sonunda sen vardın.
Şimdi söyle bana:sen gidersen ben sensiz ne yapacağım?Sensiz,sessiz,kimsesiz,sağır,dilsiz ve herşeyden önemlisi sevgisiz nasıl yaşayacağım.SÖYLE.
  Ben, arkandan sadece baktım.Oysa; söyleyecek o kadar çok şeyim vardı ki..."Gidersen iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini.Gidersen sönecek içimdeki ateş ve bir dahahiç kimse yakamayacak. Gidersen karanlığa mahkumedeceksin günlerimi O karanlıkta yolumu kaybedeceğim"diyecektim sana. Konuşamadım...Gittin... Gidişini görmemek için gözlerimi kapattımÖylesine acıdıki içim, tutup koparsalardı kolumubacağımı bu kadar acı duymazdım. Acım yaş olup akmalıydıgözlerimden. Ağlayamadım...Gittin... Seni delicesine bir tutkuyla seviyordum oysaTutkum seninle olmaktı, tutkum teninde erimek,tutkum hayatı seninle sadece paylaşmaktı. Anlatamadım...Gittin... Gidişini önlemek için tutmak vardı ellerindenEllerim değil miydi her dokunuşumda seni ürperten?Ürperdin yine biliyorum. Bir kez dokunsam,bir kez tutsam ellerini Gitmek için biriktirdiğinbütün cesaretin kaybolurdu. Tutamadım.Gittin... Bir yıkım gibiydi gidişin Sen adım adım uzaklaşırkenbenden Çöküp kaldı bedenim olduğu yere Nice terkedişlere dayanan yürek bu kez yenilmiştiBu kadar zayıf değildim ben kalkmalıydım. Kalkamadım...Gittin... Oysa geldiğin gün gideceğini biliyordum Hazırdım gidişine,Kaçak zamanları yaşıyorduk Zaman bitecek ve sen gidecektinBense, gidişinin ertesi günü Hayatıma kaldığımyerden yeniden başlayacaktım. Başlayamadım...Gittin... Bir şey söyledin mi giderken? "Kal" dememi istedin mi?Son bir kez "seni seviyorum" dedin mi? "Bekle beni döneceğim"diye umut verdin mi? Beynim öylesine uğulduyorduki. Duyamadım...Gittin... Nereye gittiğin önemli değildi Binlerce kilometre uzakta da olsan,iki metre ötemde de farketmiyordu. Artık yoktunve asıl bu düşünce beni felç ediyordu. Kurtulmalıydım senden,bu yokluk duygusundan kurtulmalıydım. Kurtulamadım...Gittin... Unutulanların arasına katılmalıydımAnıları bir sandığa koyup hayatı bir yerinden yakalamalıydım.Bu aşk noktalanmalıydı, bu sevdadan vazgeçmeliydim. Yapamadım...Gittin... Bir okyanusun ortasında tek küreği kaybolmuş sandaldaDev dalgalarla boğuşan bir denizciyim şimdi.Bil ki; sevmekten vazgeçmedim seni,Bil ki; seninle birlikte sevdanı da taşıyacağım yüreğimde,Bil ki; seni Unutamadım...
İklimlerin her daim rotasında dönüp duran,
Alacalı renkleriyle doğanın tüm kızıllığını gölgede bırakan
SEVİMLİ KELEBEĞİM...
Özgürlüğüm,
Yaşanmışlığım,
Ve yaşanması için ömrüne
ÖMÜRLER ADADIĞIM...
İnsanın gün içinde aldığı soluk kadar
İsmini tekrarladığım,
Verdiği soluk kadar yanına en renkli çiçek adları
YAKIŞTIRDIĞIM...
Kuruduğum anlarda yağan
NİSAN YAĞMURUM...
Ümitsiz kapanan her gün için
Bir sonraki gün ki
UMUDUM...
Sırf suretini baki kılabilmek için hayallerimde,
GÖZLERİMİ YUMDUĞUM...
Yalın sabahlarda ki
GÜN IŞIĞIM..
Yağmurdan sonraki,
GÖKKUŞAĞIM..
Tenimden bir parça gibisin,
Olmadan
YAŞAYAMAYACAĞIM...
Kimsenin cevaplamasına izin vermeden,
Çözmeye ömrümü adayacağım
SORUM..
Bir kaç insanın ağzından söylenmiş,
Anlamaya en açık
YORUMUM...
Yüreğimde ki elektiriklerin kesilme ihtimaline karşı,
Her daim yanmaya hazır
MUMUM...
Bir okyanus olup, sahillerime vuran
KUMUM...
Daha önce kaç ağızdan duydun bilmiyorum..
Yürekten duy istedim bir kerede,
SENİ SEVİYORUM
Kelimeler tükeniyor ismin gectiginde ve her cümle eksik kaliyor sensizliğinde...
Biliyorum bilmedigim bir kelimede saklıydı sensizligin tanımı...
Sensizligine siginiyorum sariliyorum bazen... Öpüyorum gecenin bir karanlığında kimselere görünmeden. Bazen yanı başımda duran hayaline yaslıyorum başımı omzunda uyuyorum her sabah saatlerce okula giderken trenle...
Seni yaşıyorum ben yine sensizliğinde... Kimselere söyleme oldu mu?
Biliyor musunSahi nereden bileceksin ki hiç söylemedim ben sanaBen seni hep seninle aldatıyordum...
Ne zaman bu aşkın yüzünü yokluğa çevirsen içimde öldürüyordum seniSeni ve babası olmanı hayal ettiğim çocukları da ölüme mahkum ediyordum içimde...Öyle bakma bana acımasız bir anne değildim vefasız bir sevgili de..içime akıttığım gözyaşlarında boğuluyordunuz zateniçimde yaşadığım acılarda zehirleniyordunuz...Hayallerimden düşüyordunuz ben sizin yoklugunuzu yasarken...Ama içimde yok olmanızı beklerken bileHep güzel hatırlıyordum sizleriHer gidişine anlam yükleyen hikayeler yazıyordum yüregimde...çocuklugunu bıraktığınn yerden yaşamanı istiyordum..Hani yeni bir hayata başladığımı sandığım bir anda çıkardın karsımaYeni bir kahraman oluyordun içimde yetim kalmiş aşkımaBabasi oluyordun öldürmeye çalıştığımm çocuklaraYeni bir adam oluyordun senBen; hep sana yeniden başlıyordum...Her gelisinde bu aşkın sonunun degistirecegine inadim başka bi adam olduğuna...Ben hep seni seninle aldattımVe ben seni ancak seninle aldatabilirdim...
Benim her gidişine bir anlam yüklediğim hikaylerim vardı sonu hüzünlü bitse de büyük bir aşkı anlatırdım gizli gizli kendime...
Hesaplardan anlamayacak kadar çocuktu yüreğimBu yüzden her seferinde hesapsızca yüreğime aldım seniNerden geldiğini sormadanÜzerinde taşıdığın aşkın kırıklarına aldırmadanYüreğimi açtım sana...inandım cünkügiden adam sen değildin...Sen hep baska biri oluyordun...Ve ben sana hep yeniden aşık oluyordum...
Biliyorum ben yeniden aşık olsam bu adam yine sen olucaksın...Ve bu aşkın sonu değişmeyecek yineBir cümlede gecerken isimlerimiz şans eseri hikayenin sonuna nokta düsecek iki noktasi eksik kalarak...
Biliyorum sen yeniden aşık olsan o kadın yine ben olmayacağım...Ve sen yine yarin açtığı yaralarınla bana sığınırken yağmurun dinmesini bekliyeceksin ve senin yaraların bende kapanmayacak...
Biliyor musun söz verdim içimdeki çocuğaBir daha aşık olmayacağım hem de aynı adama... Yokluguna sığınıyorumYoklugunu bir daha degiştirme varlığınla...
Yoklugunu sahiplenirken yaralarıma merhem olsun diye şiirlere sığınırdım...
Bugünde yoklugunu anlatacak bir şiir buldum yine
Yani CemaL'i "....." sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
atmaca ne kaybederdi atmaca'iğinden?
atmaca olmak da ayıp değil "...." olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
Söz Veriyorum
Bugün olduğu gibi, yarında,yarından sonrada,ondan sonraki günlerdede, gözlerimdeki yerinin değişmeyeceğine..
Seni bir ömür seveceğime..
Kelebeklerin renklerinin insanı büyülemesi gibi, bugünüm gibi, yarınımda da hep sevginle yaşayacağıma..
Her bakışında okuduğun o gözleri her zaman yanında göreceğine, en yakın dostun,en yakın sırdaşın, en yakın arkadaşın olacağıma..
Sıkıntının sıkıntım, üzüntünün üzüntüm olacağına..
Her kızgın anını çiçeğe dönüştüreceğime..
Her üzgün anında tebessümünün geri gelmesi için elimden geleni yapacağıma..
Asla ve asla soğuktan ve yalnızlıktan üşümeyeceğime..
Seni bir ömür boyu seveceğime..
Yanında olmadığım ve varlığıma ihtiyacın olduğu her anda bir rüzgar olup seni saracağıma..
Gözümün gözüne değdiği her an, sana yeniden aşık olup seni bir periye dönüştüreceğime..
Yaşam boyu her sabah san aşık olarak uyanacağıma..
Sen uyurken sana bakıp,Sen Ve Ben için dualar edeceğime..
Hasta olduğun zaman sana çorba yapacağıma..
Seni asla üzmeyeceğime..
Seni kızdırırsam, bunu bilmeden yapacağımdan hemen özür dileyeceğime..
Beni tanıdığın gün, bende gördüğün neyse, ömrünce aynı beni göreceğine..
Sevgimin asla değişmeyeceğine..
Sevgimin asla azalmayacağına..
Bilakis hergün büyüyen bir sevgiyi görüp mutluluk ormanlarına seni taşıyacağıma..
Senin her şeyin önünde olduğun gerçeğinin asla değişmeyeceğine..
Seni asla ihmal etmeyeceğime..
Senin sadece doğduğun gün değil, 365 gün hep sen olacağına..
Sana yalan söylemeyeceğime..
Başkalarının yanındayken seni asla unutmayacağıma..
Elini usul usul, korka korka tuttuğum o ilk gündeki aynı heyecanı hep yaşayacağıma..
Bir ömür senin elini bırakmayacağıma..
Bir ömür CANIM olarak kalacağına..
Tüm balonları senin için gökyüzüne salacağıma..
Tüm çiçeklerde seni göreceğime..
Okyanuslarda seni dalga yapacağıma..
Yıldızlara kement atacağıma..
Gökkuşağına salıncak kurup 7 renge senin rengini karıştıracağıma..
Her satırda seni yazacağıma,seni çizeceğime,sana sesleneceğime..
Sadece bir gün değil, bütün günlerin senin günün olacağına..
Hiç bir şeyin, hiç bir zaman senin önüne geçemeyeceğine..
Her günün bir önceki günden daha güzel olacağına..
Her anın unutulmazlık zincirine bir yenisini ekleyeceğime..
Seni sonsuzluk kadar seveceğime..
Seni "SEN" olduğun için seveceğime..
Seni bir ömürden de öte seveceğime..
SÖZ VERİYORUM
|
Bu gece;
kırılgan düşlerimin koynunda sabahlayacağım…
Tenimde sus(uz)luktan kurumuş,elbiseleri yırtılmış,öfke kanamalı Aşk sözcükleri kazılı…
Yine gri karanlıkların mürekkebine düştü kalemim…
Denize kıyısız durgun ırmaklar akıyor gözlerimden…
*BEN BÜTÜN YARALARIMI MUTLULUĞUN İÇİNDEN GEÇERKEN ALDIM…*
Soğuk rüzgarlar,yüzümün ağrısını içimin Maltalarına savururken;
Tutuklu adımlarla voltalıyorum,yargısız hüküm giydiğim karanlıkları…
Ardımda kanlı cam kırıkları ve ıslak hüzünlerde büyütülmüş o kadar ayrılığım var ki,Suskunluğuma kilitlediğim…
Üstü çizilmemiş iri puntolu harfler duruyor gözümün önünde ,onarılmayı bekleyen…
ON(u)ARIYORUM…
Neresi zordu ki sevmenin;
Eğer duyulmasaydı kalbimin atışları…
Çatlarken sevimsizliğin ar damarı,acemi bir işkenceci kesiliyor hayat…
Oysa yıkılması zor değildi,yüreğime ördüğüm duvarın…
*Kİ O DUVAR EN ÇOK KENDİ İÇİNDE YIKILMIŞTIR*
Şimdi ;
Her okuduğumda kırık-dökük güncemi ,en çok beni vuruyor,
Büyük yıkımlardan devşirdiğim,içe zalim-dışa can cümlelerim…
Hangi sularda yüzdürsem kağıttan gemilerimi,soğuk bir rüzgara yenik düşüyor düşlemler…
"DÜŞ(T)ÜM BATTI(M) DERİNLERE"
Dipteyim…
Yunus'un karnında,Yusuf_i sancılarla,sabır tespihleri çekiyorum…
Duaya açılıyor mücrim ellerim,
Gecenin yarısı,duvarlarında küfür yazılı odamda...
İhbar ediyorum sevda kaçakçısı duygularımı,
Durmadan (d)üşüyorum geçmişin karanlıklarında...
Usul usul dolaşıyorum düştüğüm duvarların gerisinde…
İzi duran yaralarımdan biriktirdiğim bir başkaldırının,hesapsızca çöreklendiği,kıştan kalma bir ayazım şimdi,üşüten…
"ZATEN BEN HİÇ BAŞEDEMEDİM Kİ,
OLUMSUZ SATIRLARIN,BOŞLUĞA DÜŞÜREN ÜNLEM İŞARETLERİYLE…"
Her paraf bir yanılışım,
Her satır başı bir umut ve her nokta bir ölüm oldu ,gecenin çıldırtan sessizliğinde…
Oysa ben seni,her gece duvara astığım acılarımdan süzüp bağrıma aldım…
Hüzün büyüğü gözlerine yaslanmanın,ne büyük bir onur olduğunu bil(e)medin…
Artık içimin ağıtlarına dokunma ey kelepçesi hükümlü rüzgar !..
Kaç ölüm düştü tutsak günceme…
Geçmişine sövülmüş bir hükmün infazında ertelendi gülüşlerim…
Şimdi her gülüşümde yüzüm kirli…
Koşarken yırtıldım işte..
Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti. Birden geliverdi değil mi? Ansızın vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi. Şaşırdın. Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka titremede gönlünün düştüğü göl şimdi. Neşesi kaçtı vaktin; sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti. Akrep ve yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin "az sonra"lar havada asılı kaldı. Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı. Aşinâlığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları devrildi göğsüne. Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini söylediler; yüzleri yerde, mahçup. Oyala(n)dığın ağaç gölgeleri çekildi üzerinden. Avunduğun/avuttuğun haz perdeleri parelendi. Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi uçurdu. Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana giren, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı şimdi. "Daha dün konuşmuştuk ama…" diyorsun. "Ama nasıl olur!"lar çekip çekiştiriyor iki yakanı.
İşine ara vereceksin bugün… Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim karşına. Hızını kestim hayatının. Üzerine saldım kaygılarını. Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni. Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım. "Ölüm bize de yaklaşırmış/yakışırmış" dedin. "Ölmesi kanıksanmış, ölünesi bir yaştayız artık." "Rahmetli…" sıfatını ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin.
İki yakasında da eksiğim İstanbul'un. Vapurların hiçbiri beklemiyor beni iskelede. Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi otoyolların.
Hayret! Ben öldüm bu defa… Şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen. Gitsen de bir gitmesen de bir, bir cenaze olacak cami avlularından birinde…
Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim. Ayıp olur, çok ayıp… Davetlilerin yüzüne bakamam sonra.
Toprağa konulacak adam rolü benim. Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım. Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa. Üzerine toprak atılan adamı… Unutulmuşluklar altında yüzü erimeye bırakılan adamı… Hüzünlerin münasebetsiz müsebbibi olacak adamı… Ayakkabısı kendisini beklerken bağları çözülecek adamı…. Elbiseleri evden çıkarılacak adamı… Ben oynayacağım.
Yatağı soğuk kalacak adamı… Akşam eve dönmeyecek adamı… Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı… Sofrada yeri olmayacak adamı… Adı telefon rehberinden silinecek adamı… Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı…. Ben oynayacağım. Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri edilecek adamı… Resmine bakıp bakıp da ağlanacak (yoksa ağlanılmayacak mı?) adamı… "Adı neydi… Hani..!" diye yokluğu kanıksanacak adamı… Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı…
Beklerim.
En öndeki olmalısın ayakta duranların. En dik duranı.
İşte davetiyen:
Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan, kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan, sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan, unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen, güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız
doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan "her nefis ölümü tadacaktır!" yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl[maya ayarlan]mıştır.
Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden (belki gönlünden) uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir.
|
|
| |
|
| November 11
|
|
10 KASIM 1938
MUSTAFA KEMAL ATATÜRK
SAYGI VE RAHMETLE ANIYORUZ
UNUTMADIK
UNUTMAYACAĞIZ
UNUTTURMAYACAĞIZ
|
SAYIN GENELKURMAY BAŞKANI ORGENERAL İLKER BAŞBUĞ'UN
10 KASIM ATATÜRK'Ü ANMA GÜNÜ MESAJI
( 10 Kasım 2009 )
Türk Silahlı Kuvvetlerinin Değerli Mensupları,
Türk Ordularının Ebedi Başkomutanı, Cumhuriyetimizin kurucusu ve dünyanın gıpta ettiği Eşsiz Devlet Adamı Mustafa Kemal ATATÜRK’ü, maddi varlığının aramızdan ayrılışının 71’inci yıl dönümünde bir kez daha özlem, saygı ve rahmetle anıyoruz.
Engin düşünceleriyle bağımsızlığın, ulusal birliğin, bölünmez bütünlüğün, mutlu bir vatandaşlık ülküsünün ve barış içinde bir dünya düzeninin bayraklaşan ismi olan Ulu Önderimizin izinde olmayı büyük bir onur ve gurur vesilesi sayıyoruz. Hedef olarak gösterdiği yolda, zamanın ve katılaşmış düşüncelerin kalıplarına takılmadan ilerleyebilmek için bilim ve akıl esasları üzerine kurduğu düşünce sisteminden güç ve ilham alıyoruz. Bu nedenle, ulusal birlik içinde, mutlu ve güvenli bir şekilde ulusumuzu geleceğin uygar dünyasına taşıyan Büyük Önderimizi kalplerimizde bir hatıra gibi değil, düşüncelerimize yön veren canlı bir gerçek olarak yaşatıyoruz.
Bir 10 Kasım günü maddi varlığıyla aramızdan ayrılan Atatürk’ün, düşünceleri ve bu düşüncelerinin hayat bulduğu ilke ve devrimleriyle dünya durdukça yüce ulusumuzun rehberi olmaya devam edeceğine yürekten inanıyoruz.
Ebedi Başkomutanımız Atatürk,
İnsanlığa ışık ve hayat kaynağı olmaya devam eden düşüncelerinle aydınlattığın yolda kararlılıkla ilerlemeyi şeref sayan ve Atatürkçü Düşünce Sisteminin özünde bulunan dinamizmin etkisiyle çağın gereklerine göre kendini sürekli yenileyen Türk Silahlı Kuvvetleri, her zaman olduğu gibi yüce ulusunun hizmetindedir. Ulusumuzun güvenine layık bir şekilde ve güçlü ordunun güçlü Türkiye demek olduğu bilinciyle çalışmalarımıza devam edeceğimize manevi huzurunda bir kez daha söz veriyoruz.
Ruhun şad olsun. Huzur içinde yat. |
|
Ey milletim,
Ben, Mustafa Kemal'im...
Çağın gerisinde kaldıysa düşüncelerim,
Hâlâ en hakiki mürşit, değilse ilim,
Kurusun damağım, dilim.
Özür dilerim...
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi...
*
Özgürlük hâlâ,
En yüce değer
Değilse eğer...
Prangalı kalsın diyorsanız, köleler...
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi...
*
Yoksa, çağdaş medeniyetin bir anlamı,
Ortaçağa taşımak istiyorsanız zamanı,
Baş tacı edebiliyorsanız
Sanatın içine tüküren adamı...
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi...
*
Yetmediyse acısı, şiddetin, savaşın.
Anlamı kalmadıysa
Yurtta sulh, dünyada barışın.
Eğer varsa ödülü, silahlanmayla yarışın.
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi...
*
Özlediyseniz fesi, peçeyi.
Aydınlığa yeğliyorsanız, kara geceyi.
Hâlâ medet umuyorsanız
Şıhtan, şeyhten, dervişten.
Şifa buluyorsanız,
Muskadan, üfürükçüden...
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi...
*
Eşit olmasın diyorsanız, kadınla erkek...
Kara çarşafa girsin diyorsanız,
Yobazın gazabından ürkerek...
Diyorsanız ki, okumasın Kadınımız, kızımız;
Budur bizim alın yazımız...
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi...
*
Fazla geldiyse size,
Hürriyet, Cumhuriyet...
Özlemini çekiyorsanız,
Saltanatın, sultanın...
Hâlâ önemini anlayamadıysanız,
Millet olmanın...
Kul olun, ümmet kalın,
Fetvasını bekleyin, Şeyhülislamın...
Unutun tüm dediklerimi.
Yıkın, diktiğiniz heykellerimi.
RAHAT BIRAKIN BENİ..."
|
İstanbul hükümetinin harbiye nazırı Ziya paşa her zamanki yumuşaklığı ile, “Beyler..” dedi, “..İngilizlere kafa tutamayız.Adamların hiç şakası yok.Daha geçen gün, bir bahane icat ederek İzmit’i tekrar işgal ediverdiler.”
Sarı atlas döşeli büyük oda, nezaretin ileri gelen subayları ile doluydu.Hürriyet ve itilaf partisi yanlısı olan birkaç gerici subay dışında hepsi, Anadolu’ya geçmeye çoktan hazır, Ankara’nın İstanbul’da kalmalarını gerekli gördüğü namuslu askerlerdi.Kapı açıldı, kapının boşluğu içinde yaver göründü :
“Emrettiğiniz yüzbaşı geldi efendim.”
“İçeri al.”
Nazır subaylara bilgi verdi :
“Az önce sözünü ettiğim talihsiz olayın faili.”
Yüzbaşı bekletmeden içeri girdi, kaygılı bakışlarla kendisini izleyen subayların arasında hızla ilerleyerek nazırın masası önünde durdu, selam verdi :
“Yüzbaşı Faruk, İstanbul.Beni emretmişsiniz.”
Uzun boylu, kumral, yakışıklı, biraz bıçkın havalı bir subaydı.Nazır önündeki bir yazıya bakarak, yumuşak bir sesle, “Oğlum..” dedi, “..dün akşam Beyoğlu’nda, İngiliz inzibat subayı teğmen miller’i, emre rağmen selamlamamışsın.Doğru mu?”
“Evet efendim, doğru.”
Nazır, dürüst subaya babacanca yol gösterdi :
“Herhalde görmediğin için selamlamadın, değil mi çocuğum?”
“Hayır efendim, gördüm.”
Nazırın canı sıkıldı :
“Niye selamlamadın öyleyse? Selamlamanız için emir verilmişti.”
“Rütbesi benden küçük olduğu için selamlamadım paşam.Askerlik töresince, önce onun beni selamlaması gerekmez miydi?”
Ziya paşa derin bir kederle ellerini açtı :
“Askerlik töresi mi kaldı a yavrum? Adamlar galibiyet haklarını kullanıyorlar.İngiliz komutanlığı bu sabah olayı protesto etti.Mesele çıkarılacak zaman değil.Hemen şu müzevir teğmeni bul da özür dile.Olayı kapatalım.”
Başıyla çıkması için izin verdi.Ama yüzbaşı yerinden kıpırdamadı :
“Paşam, bir de beni dinlemenizi rica ediyorum.”
Nazır bıkkınlıkla, “Söyle bakalım” dedi.
“Balkan savaşı’nda teğmendim, Çanakkale’de üsteğmen , Suriye cephesinde yüzbaşı oldum.Ben bu rütbeleri tek başıma savaşarak almadım.Her rütbemde binlerce şehidin ve gazinin hakkı var.Onların hakkını korumak namus borcumdur.Beni affedin, özür dileyemem.”
Harbiye nazırı bozuldu :
“Anlamadın galiba.Harbiye nazırı olarak emrediyorum.”
Yüzbaşı sükunetle, “Anladım efendim” dedi, apoletlerini (Rütbelerini) bir hamlede söküp nazırın masasına bıraktı :
“Artık emrinizi dinlemek zorunda değilim!”
Selam vermeden dönüp kapıya yürüdü.Oturan subayların, İstanbul’u tutan birkaçı dışında, hepsi saygıyla ayağa fırladı.Hepsinin rütbesi yüzbaşıdan daha büyüktü.
Gözleri dolarak, Faruk yüzbaşıya selam durdular…
(sayfa 57-58)
|
|
|
|
|
Tarih: 31 Temmuz 1920... Yer: Afyonkarahisar Kolordu Dairesi... .Mustafa Kemal Atatürk, subaylara hitaben konuşuyor:
"Efendiler... İngilizler ve yardımcıları, milletimizin bağımsızlığını imhaya karar vermişlerdir.
Milletler bağımsızlıklarını hiç kimsenin lütfuna borçlu değildir. Hiç kimse, kimseye, hiçbir millet diğer bir millete hürriyet ve
bağımsızlık vermez. Kuvveti olmayan, mücadele edemeyen bir millet, mahkûm ve esir vaziyettedir. Böyle bir milletin bağımsızlığı gasp
olunur.
Dünyada insanca yaşamak için bağımsızlık lazımdır. Bağımsızlık sahibi olmak için kuvvet sahibi olmak, bunu ispat etmek ve buna layık olmak
gerekir.
Kuvvet ordunundur. Ordunun hayat ve saadet kaynağı, milletin vicdani imanıdır.
İngilizler, milletimizi bağımsızlıktan mahrum etmek çarelerine giriştiler. Mütareke şartlarının tatbikatı ile silahlarımızı,
cephanelerimizi, bütün savunma araçlarımızı elimizden almaya çalıştılar. Sonra kumandanlarımıza ve subaylarımıza saldırıya
başladılar. Askerlik onurunu yok etmeye çalıştılar. Ordumuzu tamamen lağvetmek istediler.
Müdafaasız, ordusuz bıraktıklarını zannettikleri milletin, her türlü mukaddesatına saldırarak, insanlarımızı alçaklığa, boyun eğmeye
alıştırma planını takip ettiler.
Ordu, düşmanlarımızın birinci saldırı hedefi oldu. Orduyu imha etmek için mutlaka subayları mahvetmek, aşağılamak lazımdır. Buna da
teşebbüs ettiler. Bundan sonra milleti koyun sürüsü gibi boğazlamakta hiçbir engel ve zorluk kalmaz!
Milletimiz hür ve bağımsız yaşamak lüzumuna tam bir iman ile inanmıştır. Zaman zaman şurada burada üzüntü verici
karaktersizliklerin görülmüş olması, hiçbir vakit milletimizin genel kanaatine, hakiki imanına sekte vurmamıştır ve vuramayacaktır.
Ordunun ruhu subaylardadır. O halde subaylarımız, düşmanlarımız tarafından yıkılmak istenilen ordumuzu tamir edecek, canlandıracak ve
ordu ile milletimizin bağımsızlığını koruyacaktır. İşte subayların yüce olan görevi budur.
Allah göstermesin, millet bağımsızlığını kaybederse vebali subaylara ait olacaktır. Subaylar, fedakárlar sınıflarının en önünde
bulunmaktadır. Çünkü düşmanlar herkesten evvel onları aşağılar, onları öldürür. Dolaysıyla subay için "Ya istiklal ya ölüm" vardır.
Fakat arkadaşlar, ölmeyeceğiz. Milletçe bağımsızlığımızı muhafaza ederek yaşayacağız."
Mustafa Kemal Ataturk
ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE
|
Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde-gösterdiği vahşetle 'bu: bir Avrupalı'
Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünyâ, yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşında,
Avusturalya'yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk:
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ...
Hani, tâuna da züldür bu rezil istilâ!
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyle, sefil,
Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz...
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel'undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.
Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer...
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler...
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal'â mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te'sis-i İlahi o metin istihkâm.
Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun'-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedi serhaddi;
'O benim sun'-i bedi'im, onu çiğnetme' dedi.
Asım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi...
Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
'Gömelim gel seni tarihe' desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb...
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
'Bu, taşındır' diyerek Kâ'be'yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana...
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin'i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran...
Sen ki, İslam'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât...
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.
Mehmet Akif Ersoy |
| |
|
|
ÇANAKKALE ŞEHİTLERİ
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer,
O ne müthiş tipidir, savrulur enkazı beşer.
Boşanır sırtlara, vadilere, sağnak sağnak.
Kafa göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el ayak
Vurulup, tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilal uğruna yarap ne güneşler batıyor.
Ey bu topraklar için toprağa düşmüş asker
Gökten ecdat inerek öpse o pak alnı değer.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
Gömelim gel seni tarihe desem sığmazsın.
Mehmet Akif ERSOY
1934 - Bu memleketin topraklan üstünde kanlarını döken kahramanlar! Burada bir dost vatanın toprağındasınız. Huzur ve sükûn içinde uyuyunuz. Sizler, mehmetçiklerle yan yana, koyun koyunasınız. Uzak diyarlardan evlâtlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı dindiriniz, evlâtlarınız bizim bağrımızdadır. Huzur içindedirler ve huzur içinde rahat rahat uyuyacaklardır. Onlar, bu toprakta canlarını verdikten sonra, artık bizin evlâtlarımız olmuşlardır.
ATATÜRK
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Mustafa Kemal Atatürk'ün sağlık durumu 1937 yılından itibaren bozulmaya başladı.1938 başlarında Atatürk'ün genel halinde başlayan iştahsızlık ve halsizliğe bir de burun kanamaları ve kaşıntılar eklendi. Vücudunun çeşitli yerlerinde durduk yerde kaşntılar meydana geliyor ve burun kanamaları güçlükle önleniyordu.Bu kaşıntıların Çankaya Köşkü'ndeki karıncalardan meydana geldiği öne sürüldü ve köşk ilaçlamaya alındı,Atatürk de özel bir kür tedavisi için Yalova Termal'e gönderildi..Termal Otel'de,22 Ocak 1938 günü Atatürk'ü muayene eden Dr.Nihat Reşat Belger, karaciğerden kuşkulandı ve Atatürk'e siroz teşhisi koydu.Doktor Belger, Atatürk'e mutlak surette perhiz yapmasını tavsiye etti. Atatürk, Termal Otel'deki tedavisinie bir süre daha devam etti, ancak doktorların bütün itirazlarına rağmen 1 Şubat 1938'de tedaviyi yarıda bırakarak Bursa'ya hareket etti.[1]. Atatürk'ün sağlık durumunun ciddiyet göstermesi hükümeti de telaşlandırdı.Başbakan Celal Bayar,Avrupa'dan iki hekim getirilmesini önerse de Atatürk o günlerdeki Hatay meselesi yüzünden hastalığının dışarıda duyulmasının iyi olmayacağını düşündüğünü belirtti ve bunu reddetti. Türk doktorların kapsamlı bir muayene yapmasını kabul etti. Nihayet 6 Mart 1938 günü beş doktor Çankaya Köşkü'nde Atatürk'e bir konsültasyon yaptılar ve siroz hastalığı teşhisini yinelediler. Atatürk'ün kesinlikle alkolü kesmesi gerektiğini ve yoğun çalışma temposunu biraz düşürmesini istediler. Atatürk bu önerilere olumlu yanıt verdi. Bu muayeneden bir süre sonra Başbakan Celal Bayar'ın tavsiyesi üzerine Paris Tıp Fakültesi'nden Prof.Dr.Noel Fissenger Ankara'ya davet edildi. Fransız doktor Atatürk'ü muayene etti ve diğer doktorların teşhis ve tavsiyeleriyle örtüşen bir tanı-tedavi ortaya koydu.[2]. Atatürk'ün rahatsızlığı ve özellikle Avrupa'dan doktor getirilmesi, dünyada geniş bir yankı buldu. Atatürk'ün ölmek üzere olduğu ve siyasi mirasını kime bırakacağı yönündeki haberler üzerine Atatürk tüm dünyaya sağlıklı olduğunu göstermek istercesine 19 Mayıs 1938 günü Ankara Stadyumu'nda halkın karşısına çıktı. O gün son defa Ankaralılar'ın karşısındaydı,kutlamalar çok parlak geçti hatta o günün anısına Ankara Stadyumu'nun adı 19 Mayıs Stadyumu olarak değiştirildi.[3].
Atatürk hemen aynı gün törenden sonra Mersin'e hareket etti.Daha sonra Adana'ya geçti.Askeri geçit törenleri yaptırdı ve ordunun başında olduğunu herkese gösterdi. Yaptıkları işe yaramıştı, dış basında hastalık hatta "ölüyor" tarzı haberler kesildi. Fransızlar Hatay konusunda tüm şartları kabul ettiklerini bildirdiler. Ancak bu seyahat Atatürk'ün hastalığını iyiden iyiye arttırmıştı. Atatürk 26 Mayıs 1938 günü son defa Ankara'dan ayrıldı, İstanbul'a hareket etti.
Atatürk, İstanbul'da 1 Haziran 1938'den 25 Temmuz 1938'e kadar Savarona Yatı'nda kaldı.Yaz sıcakları üzerine tekrar Dolmabahçe Sarayı'na döndü. Bu arada Hatay sorunu da çözüldü ve Türk Ordusu temmuz ayı başlarında Hatay'a girdi.[4]
Atatürk'ün karaciğerindeki rahatsızlık iyiden iyiye artmıştı,doktor Fissenger ve Türk doktorların tekrar yaptıkları muayeneler karında su toplanmaya başladığını gösteriyordu.[5]
5 Eylül 1938 günü Atatürk vasiyetini[6] yazdı ve bütün malvarlığını belirli şartlarla, genel başkanı olduğu Cumhuriyet Halk Partisi'ne bıraktı. Kız kardeşine ve manevi çocuklarına, İsmet İnönü'nün çocuklarına para yardımı yapılmasını belirtti. Ayrıca Türk Dil Kurumu ve Türk Tarih Kurumu'na da belirli miktarlarda yardım yapılmasını istedi.[7]
6 Eylül 1938'de Fransız doktor Fissenger üçüncü defa İstanbul'a geldi. Atatürk'ün karnında biriken su iyice artmıştı. O gün yapılan su alma işlemi ile Atatürk'ün karnından tam 6 litre su alındı. Fakat buna karşılık Atatürk'ü daha da rahatlatmak için 12 litre su alındığı söylendi.18 Eylül 1938'de Başbakan Celal Bayar, Dolmabahçe Sarayı'na geldi ve dört yıllık ekonomik plan dosyasını Atatürk' sundu. Atatürk ülke ekonomisi için çok önem taşıyan projelerin gerçekleştirilmesi için Türkiye'nin önünde en fazla üç yıl olduğunu, bir dünya savaşı çıkacağını ve bir an önce bu projelerin hayata geçirilmesini istedi.[8]
Hastalık gitgidie ilerlemekteydi. Atatürk'ün karnında yeniden su toplanmıştı. Ekim ayında yapılan bir işlemle bu su da alındı.İşlemin ardından 16 Ekim 1938 günü öğleden sonra Atatürk ağır bir komaya girdi. Hükümet, ulusu Atatürk'ün sağlık durumundan haberdar etmek için 17 Ekim 1938'den itibaren Anadolu Ajansı aracılığı ile resmi tebliğler yayınlamaya başladı. Atatürk girdiği komadan 21 Ekim günü çıktı.Büyük Önder çok istemesine rağmen sağlık durumu elvermediği için 29 Ekim 1938 günü Ankara'da cumhuriyetin onbeşinci yıldönümü kutlamalarına katılamadı.Bayram nedeniyle Ankara'da düzenlenen törenlerde Türk Ordusu'na hitaben yazdığı bayram konuşmasını[9] Başbakan Celal Bayar okudu.Atatürk'ün hastalığı ve Dolmabahçe Sarayı'ndan çıkamayışı bayrama hüzün düşürdü.29 Ekim akşamı Ankara'dan dönen Kuleli Askeri Lisesi öğrencileri Dolmabahçe Sarayı önünden geçerken Atatürk'e büyük sevgi gösterilerinde bulundular.[10] Atatürk'ün TBMM beşinci dönem dördüncü yasama yılını açış konuşmasını da 1 Kasım 1938'de Başbakan Celal Bayar okudu.[11] 7 Kasım 1938 günü üçüncü ve son defa Atatürk'ün karnından su alınması işlemi yapıldı. 8 Kasım 1938 akşamı saat 19.00'da Atatürk doktoru Neşet Ömer İrdelp'e bakarak "aleykümesselam" dedi ve son büyük komaya girdi.[12]
9 Kasım günü ve gecesi bu ağır koma devam etti. Atatürk, 10 Kasım 1938 perşembe sabahı saat 9'u 5 geçe, İstanbul Dolmabahçe Sarayı'nda hayata gözlerini yumdu.[13]. Atatürk'ün ölümü Türkiye'yi yasa boğarken hemen ertesi gün toplanan Türkiye Büyük Millet Meclisi, Atatürk'ün silah arkadaşı ve 1937'ye kadar başbakanı olan Cumhuriyet Halk Partisi Malatya milletvekili İsmet İnönü'yü 348 milletvekilinin oy birliği ile Türkiye Cumhuriyeti'nin ikinci cumhurbaşkanlığına seçti.[14]
Atatürk'ün naaşı 16 Kasım 1938 günü Dolmabahçe Sarayı tören salonunda katafalka konuldu. İstanbul halkı Büyük Önder'in önünden saygıyla geçti. Atatürk'ün cenaze namazı 19 Kasım 1938 günü Dolmabahçe Sarayı'nda Diyanet İşleri Başkanı Prof.Dr.Şerafettin Yaltkaya tarafından Türkçe dualarla kıldırıldı. Aynı gün çok büyük bir kalabalıkla cenaze Yavuz Zırhlısı ile İzmit'e oradan da aynı günün akşamı 20.30'da Ankara'ya uğurlandı.Ertesi gün (20 Kasım 1938)Ankara'da başta Cumhurbaşkanı İsmet İnönü olmak üzere devlet erkanı tarafından karşılanan cenaze TBMM önünde hazorlanan katafalka konuldu.Ankara halkı Atatürk'ün önünden saygı geçişlerini yaptı.21 Kasım1938 günü yabancı devletlerden gelenlerin de katıldığı çok büyük bir cenaze töreni ile Atatürk'ün cenazesi Ankara Etnografya Müzesi'ndeki geçici kabrine konuldu. [15] Aynı günün akşamı Cumhurbaşkanı İsmet İnönü, Atatürk üzerine oldukça etkileyici bir radyo konuşması yaptı.[16]
Atatürk'ün ebedi istirahatgahı Anıtkabir'in yapımına 1944 yılında başlandı.İnşaat aşaması oldukça uzun sürdü ve 1953 ylında tamamlanabildi.Ölümünden 15 yıl sonra 10 Kasım 1953'te Atatürk'ün cenazesi Ankara Etnografya Müzesi'nden alınarak törenle Anıtkabir'e getirildi ve toprağa verildi.
|
http://www.milliyet.com.tr/content/galeri/yeni/goster.asp?prm=0,5924582&id=1&galeriid=4631#galeriStart RESİMLERİN DEVAMI İCİN TIKLAYIN..
HAİN SALDIRININ ARDINDAN FACEBOOK TA AKTÜTÜN KARAKOLU ADINA AÇILAN SAYFA ZİYARETÇİ AKININA UĞRADI
Şehit onbaşı İlbaş'ı Siirt'te 10 bin kişi uğurladı
HAKKARİ’nin Şemdinli ilçesi Aktütün karakoluna yapılan hain saldırı sonucu şehit düşen jandarma onbaşı Davut İlbaş, memleketi Siirt'te Abdulhakim Sancar Camisi'nde düzenlenen askeri törenle son yolculuğuna uğurlandı.
Şehit onbaşı Davut İlbaş için Abdulhakim Sancar Çamisi'nde askeri tören düzenlendi. Törene şehit onbaşının ailesi, yakınları, Tugay Komutanı Tuğgeneral Özhan Ayaş, Siirt Valisi Necati Şentürk, Belediye Başkanı Mervan Gül, askeri erkan ve yaklaşık 10 bin kişi katıldı.
Cami avlusundaki törende sinir kirizi geçiren şehitin babası H. Süleyman İlbaş’ı, Tugay Komutanı Özhan Ayaş ile Siirt Valisi Necati Şentürk teteselli etmeye çalıştı. Şehit İlbaş’ın özgeçmişi okunmasının ardından saygı duruşu yapıldı. Cenaze namazı kılındıktan sonra şehidin tabutu belediyeye ait araçla Aydınlar yolu üzerinde bulunan Zevye Aile Mezarlığına götürüldü. Cenaze törenine katılan vatandaşlar yol boyunca, ‘Şehitler ölmez, vatan bölünmez’, ‘Türk- Kürt kardeştir, bunu bozan kalleştir’, ‘Kahrolsun PKK’ sloganları attı. Şehit Onbaşı Davut İlbaş’ın cenazesi Zevye aile mezarlığına defnedildi.
OSMANİYE
"OĞLUM BOYLU POSLUYDUN, NASIL SIĞDIN O TABUTA ? "
HAKKARİ'nin Şemdinli İlçesi'nin Irak sınırındaki Aktütün Jandarma Sınır Karakolu'na PKK'lı teröristlerin önceki gün düzenlediği saldırıda şehit düşen 15 askerden 30 yaşındaki Piyade Uzman Çavuş Selçuk Can, memleketi Osmaniye'nin Düziçi İlçesi'nde 10 bin kişinin katıldığı törenin ardından toprağa verildi. Tek erkek evladının şehit olduğu haberiyle yıkılan 4 çocuk annesi 50 yaşındaki Ayşe Can, tabuta sarılıp, PKK'ya lanet yağdırdı. “Hainler” diye haykıran Ayşe Can, “15 fidanımıza nasıl kıydınız, yavrum sana doyamadım, benim biricik oğlum. Oğlum bu tabuta sığmaz. Ona özel tabut yaptırın. Oğlum boylu bosluydu. Nasıl sığdın oğlum?” diye gözyaşı döktü.
1985'ten bu yana ilçenin 28'inci şehidi olan, evli ve 1 çocuk babası Piyade Uzman Çavuş Selçuk Can'ın babası emekli öğretmen baba 55 yaşındaki İbrahim, cenaze namazının kılındığı İrfanlı Camii'nde taziyeleri kabul ederken fenalık geçirip, ambulansla hastaneye götürüldü. Acılı baba, kısa süreli tedavisinin ardından yeniden törene katıldı. Tek erkek evladının şehit olduğu haberiyle yıkılan 4 çocuk annesi Ayşe Can ise oğlunun tabutuna sarılıp, PKK'ya lanet yağdırdı. “Hainler” diye haykıran acılı anne Ayşe Can, “15 fidanımıza nasıl kıydınız, yavrum sana doyamadım, benim biricik oğlum. Oğlum bu tabuta sığmaz. Ona özel tabut yaptırın. Oğlum boylu bosluydu. Nasıl sığdın oğlum?” diye gözyaşı döktü.
2 yaşındaki kızları Buse'nin ardından ikinci çocuklarına 2 aylık hamile olan şehit eşi 27 yaşındaki Ayşe Can ise yakınlarının desteğiyle ayakta durmaya çalışırken, yaşadığı büyük acıyla gözyaşlarına boğuldu. Eşinin konuşmalarının beyninde hala yankılandığını söyleyen Ayşe Can, “Cep telefonunda hala mesajların duruyor. Telefon numaran kayıtlı. Beni kim arayacak bundan sonra. Ben bu acıya dayanamam, beni de yanına gömün” diye feryat etti.
10 BİN KİŞİ PKK TERÖRÜNÜ LANETLEDİ
Osmaniye Müftüsü Gıyaseddin Yılmaz'ın kıldırdığı cenaze namazının ardından törene katılan yaklaşık 10 bin kişi, şehidin toprağa verileceği Çamiçi Şehitliği'ne kadar 5 kilometrelik güzergahı şehidin bulunduğu ambulansın ardından yürüdü.
Yürüyüş sırasında, ‘Hepimiz askeriz PKK'ya yeteriz’, ‘Askere uzanan eller kırılsın’, ‘Kahrolsun PKK’, ‘Şehitler ölmez vatan bölünmez’, ‘Apo'nun itleri yıldıramaz bizleri” sloganları attı. İlçedeki esnaf işyerlerine, vatandaşlar da evlerinin balkonlarına bayrak asarak, teröre tepki gösterdi.
Cenaze törenine Osmaniye Valisi Zübeyir Kemelek, Osmaniye milletvekilleri AKP'li D. Mehmet Kastal ve MHP'li Hakan Coşkun, Gaziantep 5'inci Zırhlı Tugay Komutanı Tuğgeneral Şendoğan Kardeş, Osmaniye Emniyet Müdürü Halil Yılmaz, Düziçi Kaymakam Nevzat Şengök, Düziçi Belediye Başkanı Abdülmuttalip Öner ve çok sayıda askeri erkan ve bürokrat da katıldı.
MERSİN
ÖZ ANNE İLE ÜVEY ANNE OMUZ OMUZA AĞIT YAKTI, SLOGAN ATTI
AKTÜTÜN Karakolu şehitlerinden Silifkeli 22 yaşındaki uzman onbaşı Rasim Eser memleketinde son yolculuğuna uğurlandı. Şehidin cenazesi Mersin'in Silifke İlçesi'ne bağlı Atayurt Beldesi'ndeki babaocağına son kez getirildi. Bu sırada şehidin üvey annesi 55 yaşındaki Ümmühan Eser ile öz annesi İslim Eser diğer çocuklarıyla birlikte "Şehitler ölmez, vatan bölünmez' sloganı attı. Şehit Eser için Silikfe Merkez Alaaddin Camii'nde tören düzenlendi. Şehit Rasim Eser'in doğduğunda amcası olan Ahmet ile eşi Ümmühan Eser çiftine çocuğu olmadığı için evlatlık verildiği anlaşıldı. Eltisinin çocuğunu oğlu gibi büyüten Ümmühan Eser törende şehidin öz annesi İslim Eser ile birlikte ağıt yaktı.
ADANA
Şehit Uzman Çavuş Ozan Onur İlgen’in Asker Hastanesinden alınan cenazesi önce Yurt Mahallesi 338 Sokak’taki evine, buradan da törenin yapılacağı Sabancı Merkez Camisi’ne getirildi. Şehidin annesi Deniz Vilson ile Süleyman Demirel Üniversitesi Orman Mühendisliği bölümünde öğrenim gören kız kardeşi Sevcan ve babası Ata İlgen, uzun
süre tabuta sarılarak gözyaşı döktü. Şehidin İncirlik Üssünden emekli olduğu belirtilen üvey babası Robert
Vilson da acılı anneyi teskin etmeye çalıştı. Daha sonra, Adana Müftüsü Mehmet Barış tarafından cenaze namazı
kıldırıldı. Cenazenin omuzlara alınarak top arabasına taşınması sırasında, törene katılan çok sayıda vatandaş terörü lanetleyen sloganlar attı. Şehit Uzman Çavuş Ozan Onur İlgen’in cenazesi, top arabasındaki tören
geçidinin ardından Asri Mezarlık’taki şehitlikte toprağa verildi.
Törene, şehidin yakınları ve silah arkadaşlarının yanı sıra Adana Valisi İlhan Atış, AK Parti Adana Milletvekili Vahit Kirişçi, CHP Adana Milletvekili Hulusi Güvel, Jandarma Bölge Komutanı Tuğgeneral Ali Lapanta ve çok sayıda
vatandaş katıldı. Şehit Uzman Çavuş İlgen’in 3 yıl önce üniversite sınavında jeoloji mühendisliğini kazandığı, ancak üniversiteye gitmeyerek askerliği tercih ettiği, bir ay önce ise Giresun’dan yeni görev yeri Hakkari’ye tayinin çıktığı
öğrenildi.
KIRIKKALE
Jandarma Uzman Çavuş Hasan Aygör’ün cenazesi, Kırıkkale’nin Keskin ilçesi Armutlu köyünde toprağa verildi.
Cenaze törenine, şehit Aygör’ün ailesi, yakınları, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, İçişleri Bakanı Beşir Atalay, Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül, Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Işık Koşaner, Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Metin Ataç, Emniyet Genel Müdürü Oğuz Kağan Köksal, Başbakanlık Müsteşarı Efkan Ala, TOBB Başkanı Rifat Hisarcıklıoğlu, Hak-İş Genel Başkanı Salim Uslu, Türkiye Kamu-Sen Genel Başkanı Bircan Akyıldız, TESK Genel Başkanı Bendevi Palandöken ile çok sayıda vatandaş katıldı. Törende, saygı duruşunda bulunuldu ve İstiklal Marşı
okundu. Şehit Aygör’ün cenaze namazı, çevre köylerden gelen vatandaşların da katılımıyla köy meydanında kılındı. Namazının ardından şehidin cenazesi askerlerin omuzunda köy mezarlığına getirildi. Türk bayrakları taşıyan vatandaşlar, "Şehitler ölmez, vatan bölünmez" şeklinde slogan attı.
Başbakan Erdoğan, bakanlar ve kuvvet komutanları, şehidin yakınlarına başsağlığı diledi. Şehit Jandarma Uzman Çavuş Hasan Aygör, köy mezarlığında gözyaşları arasında toprağa verildi.
CENAZEDEN NOTLAR
Şehit Aygör’ün cenazesi Kırıkkale’deki Çallıöz mahallesindeki evinden ambulans içinde uzun araç konvoyuyla köyüne getirildi. Cenazenin ambulanstan indirilmesi sırasında şehit Aygör’ün yakınları fenalık geçirdi.
Cenaze, tören alanına getirilirken, Türk bayrakları taşıyan vatandaşlar, terör örgütünü lanetleyen ve Mehmetçiği destekleyen slogan attı. Tören alanına gelen Aygör’ün ailesi, Türk bayrağına sarılı tabutun başında uzun süre gözyaşı döktü. Şehidin cenazesi köy mezarlığında toprağa verildikten sonra mezar başında askerler saygı atışında bulundu.
DTP’Yİ PROTESTO
Şehidin cenazesinin toprağa verilmesinin ardından bazı vatandaşlar DTP’ye tepki gösterdi. Vatandaşlar, köy mezarlığından ayrılan MHP Kırıkkale Milletvekili Osman Durmuş’a, "Meclis’ten PKK’lıları atın, bitsin artık" diye seslendi. Cenazenin ardından bir başka vatandaş da kalabalığa doğru "Öcalan’ı içerde beslemeyin, asın bunu" diye bağırdı.
şehitlerimizden bazıları..
Fotoğrafların tamamı
|
|
| |
|
| |
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Tools 
Gittin... 
